Via helpx.net hebben we contact gelegd met Ben en Breinda die een hotel/resort runnen aan de voet van Mount Kinabalu. Breinda reageert meteen en twee dagen later kunnen we ook beginnen. We vragen de buschauffeur of hij ons voor de deur af kan zetten en dat is geen probleem. We maken kennis met Ben en Breinda en hun 4 hondjes, installeren ons op onze kamer en maken ons klaar om te helpen op de biologische boerderij. Juist op dat moment begint het echt te regenen van jewelste en heeft boerderijwerk niet zoveel zin. Iets anders is er ook niet echt te doen, we vegen een beetje en lezen boekjes en schrijven in ons dagboek. De regen houdt de hele dag aan, dus het was niet zo’n productief dagje voor ons. ’s Avonds eten we met z’n vieren, Ben blijkt een fantastische kok! Er staat huisgerookte kip op het menu, zo lekker dat we (Amber) de rijst voor lief nemen. Het zijn lieve en sociale mensen met mooie verhalen, het is dan ook gelijk gezellig en we voelen ons erg thuis en welkom.

De volgende ochtend neemt Ben ons mee naar de markt en laat ons allerlei lokale hapjes proeven. Joost geniet! Het is echt zo’n buitenlandse boerenmarkt met zelfgemaakte producten, verse groenten, noten, kippen en konijnen. Iedereen is erg aardig en het blijkt al snel dat Ben een bekende verschijning is in het dorp. Als we terugkomen, horen we dat Ben en Breinda het weekend weg gaan en of we even een oogje in het zeil willen houden. Uuuh natuurlijk, maar wat moeten we in godsnaam doen? Hun Indonesische werkster kan de 4 gasten die komen inchecken wel afhandelen en of wij dan een beetje de boel schoon willen houden en willen ‘mingling with the guests’. Uiteraard. Het resort doet zijn naam eer aan, want er is bar weinig te beleven en het ligt zo afgelegen dat je zonder auto eigenlijk nergens heen kunt. De 4 gasten blijken familieleden te zijn en weten zonder problemen hun weg te vinden. Wij vermaken ons wederom met skype, boeken, dagboek en het bakken van koekjes.

Ze hebben genoeg eten voor ons achter gelaten wat wij helemaal niet erg vinden, nu kunnen we zelf weten wat we eten. We leren al snel dat ze hier geen kipfilet kennen en dat we dus onze eigen kip moeten ontleden. Leer- en slikmomentje. Als Ben en Breinda zondagavond weer thuis komen, is Breinda zo enthousiast over onze bakkunsten, dat ze vraagt of we ook iets typisch Nederlands voor ze kunnen maken. We zetten ze hutspot voor (boring) en echte ambachtelijke appeltaart, die ze met trots aan alle gasten, vrienden en familie laten proeven. Zelf kwamen ze thuis met de staart van een python, wat de volgende dag op het menu staat. Laten we het erop houden dat Joost een durfal is en Amber wegduikt in de appeltaart.

Het is niet het enige bijzondere wat Ben mee naar huis sleept. In de twee weken dat we er zijn, bereidt hij aap, civetkat en een miereneter als avondeten. Nieuwsgierig als ie is, probeert Joost van alles sowieso een hapje en valt het hem niet tegen. Voor Amber is het waarschijnlijk de reden dat ze zo is afgevallen, door de aanblik krijgt die al geen worstje meer door haar keel. Ik heb gelukkig afleiding door het uitzoeken van recepten voor het kerstfeest van Breinda haar familie, die uit 196 mensen bestaat! De tante die altijd voor de zoetigheden zorgt, is er dit jaar niet en Breinda vraagt daarom of ik echte Hollandse koekjes voor ze wil maken. Ze heeft grootse plannen met speciale potten en etiketten waar een foto van ons op moet prijken met de tekst ‘Bakery from Holland’, zodat de hele familie weet dat het Nederlandse koekjes zijn.

Ze slepen ons nog mee naar de stad, worden getrakteerd op een traditionele lunch buiten huis (kip met rijst) en laten ons de enige melkboerderij van Maleisië zien mét echte Friese koeien! De Malay vinden het maar raar, die koeien en geitjes en je kunt ze nog aaien ook! Joost laat zien dat ze echt niet eng zijn, steekt zijn hand door het hek die gretig wordt afgelikt en de omstanders gieren het uit! Prachtig om te zien. Zelf hiken we door Kinabalu Park met uitzicht op de beroemde berg. Een fantastisch mooi park met helaas heel veel bloedzuigers, het hiken werd dan ook meer rennen 😉

Als minderheid in Maleisië, is Breinda christelijk opgevoed en vieren ze dus uitgebreid kerstfeest waar wij ook mee naartoe mogen. Het is een ervaring om nooit te vergeten! We worden echt opgenomen in de familie, iedereen maakt een praatje en is geïnteresseerd in ons. Elk gezin heeft eten gemaakt en meegenomen, maar het feestmaal is toch wel het complete varken wat al 5 uur aan het spit hangt, inclusief de twee kippen in z’n buik. Ondertussen worden er spelletjes en quizjes gedaan en wordt er vooral heel veel gelachen. Als het varken klaar is, weten we niet wat we zien! Als een kolonie mieren rent iedereen op het varken af en vechten ze om de oren, de neus, de tong en de pootjes, inclusief tenen! De knapperige huid wordt gegeten als chips. Het is dat iedereen het erg belangrijk vindt dat wij, als hun speciale gasten, goed te eten krijgen en dat ze ons stukken blijven aanbieden, anders hadden we waarschijnlijk niets binnen gekregen, binnen 15 minuten zijn het varken en de twee kippen letterlijk tot op het bot opgegeten. Wij staan er nog steeds versteld van.

Rond 12 uur gaan de vrouwen naar huis en wordt Joost uitgenodigd om met de mannen te blijven en bier te drinken. Er komt een karaoke set uit de kofferbak en zingen maar! Joost doet uiteraard vol overtuiging mee en de mannen vinden het prachtig. De volgende ochtend moeten we echter weer vroeg, want een nicht gaat zich verloven en dat is een hele happening waar ook de hele familie weer bij is. Ook hier worden we weer hartelijk ontvangen, krijgen we een speciaal welkom en wordt het grootste gedeelte voor ons vertaald in het Engels. Wat een geweldig warme familie en wat prachtig om mee te mogen maken. Er wordt met z’n allen gezongen, gegeten en gedronken.

Breinda haar vader brengt ons ’s avonds naar het vliegveld. Het is kerstavond en veel winkels gaan dan ook eerder dicht. We worden spontaan uitgenodigd om met het personeel mee te eten en kerst te vieren, want kerst vier je samen en dat geldt voor iedereen, dus ook voor volslagen onbekenden. Wij vullen onze avond en nacht met het kleuren van de kaarten die we op Langkawi van Simone hebben gekregen en kunnen die nog op de post doen voordat we in het vliegtuig stappen.

We kijken op deze twee weken terug als onderdeel van een warme familie. Het vrijwilligerswerk stelde weinig voor en we voelden ons dan ook best nutteloos, maar Ben en Breinda hebben wel 100x gezegd hoe blij ze met ons waren en dat we zoveel gezelligheid gebracht hebben. Door hun warmte en gastvrijheid, hebben wij een onvergetelijke tijd gehad en hebben we ons echt onderdeel van een familie gevoeld tijdens de kerstavonden. Duizendmaal dank voor Ben en Breinda én hun familie en dat ze ons hebben laten zien hoe mooi het is om onvoorwaardelijk iets te kunnen geven en te delen. Wij zijn voor eeuwig dankbaar voor deze geweldige ervaring.