De 3 weken Nederland zijn voorbij gevlogen en het is alweer tijd om naar Schiphol te rijden. Jelmer en Lysanne hebben ons aangeboden om bij hun in te trekken, zodat wij kunnen werken en onze spaarrekening aan kunnen vullen. Dat lijkt ons wel super gezellig, dus we maken graag gebruik van dat aanbod 🙂 Het afscheid is een stuk makkelijker, we weten dat we vrijwel iedereen in april weer gaan zien.

Na een uitstekende vlucht met hutspot op het menu, landen we in de middag op Hato. De paspoortcontrole duurt hier altijd een tijdje, maar gelukkig hoeft onze bagage niet nog eens door de scan, dus daar winnen we tijd. Ingeburgerd als ze is, komt Lys net aanlopen op het moment dat wij de schuifdeuren doorlopen, wat een timing! Ook hier voelt het gelijk weer vertrouwd en als vanouds. We eten ’s avonds met z’n drieën en gaan daarna nog even een drankje doen bij Jel, die is op woensdag altijd tot laat aan het werk en nu hebben we hem ook vast gezien.

Wij gebruiken de eerste dagen een beetje om de omgeving te ontdekken en later in de week beginnen we met solliciteren, we zijn hier immers ook om te werken. Joost kan al vrij snel een baan krijgen bij een restaurant, waar hij na 3x werken ook weer opzegt. Het is niet zijn stijl en hij heeft er weinig plezier in en we hebben juist afgesproken dingen te doen die we leuk vinden. Gelukkig kan hij twee dagen later bij Bounty Adventures beginnen als crewmember. 2x in de week vaart ie naar Klein Curaçao, waarbij hij de gasten moet vermaken met een praatje, hapje, drankje en snorkelen. De 2 andere dagen staat ie op het strand kayaks, snorkels, en SUPs te verhuren en maakt ie tripjes met hotelgasten. Zijn collega’s zijn relaxed en leuk en hij heeft dan ook snel zijn draai gevonden.

Amber kan aan het werk bij een broodjeszaak op Curaçao. De eerste dagen gaan goed en zijn prima te doen, totdat de lokale werknemers erachter komen dat het de bedoeling is dat ze bedrijfsleider gaat worden en voelen ze zich gediscrimineerd omdat een ‘Macamba’ (soort scheldwoord voor Nederlander) verantwoordelijkheden krijgt die zij niet hebben. Het ongenoegen van hen uit zich in niks zeggen, niks willen uitleggen, geen vragen willen beantwoorden en rondlopen met een kop als een oorwurm. De komende twee dagen zijn dan ook vreselijk en slepen zich langzaam voort. Er wordt wel met ze gesproken, maar helaas geeft dit geen verbetering. Een andere Nederlandse collega ontvangt zelfs een dreigsmsje! Ook Amber neemt ontslag. Gelukkig heeft ze het druk genoeg met het updaten van de website ;). Er zijn genoeg vacatures, dus een leuke baan komt vast snel, voor deze week mag Joost even kostwinner zijn.

Als huisgenoten hebben we onwijs veel plezier. Als we alle vier vrij zijn, trekken we er altijd op uit in de familiewagen, beginnen we de dag sportief bijvoorbeeld met het beklimmen van de Christoffelberg of snorkelen met zeeschildpadden en eindigen we steevast op het strand. Vaak met een appelgebakje om de verloren kilo’s er weer aan te eten. Hoewel de huisregels dagelijks aangepast worden, kan iedereen zich er altijd snel in vinden en passen we ons moeiteloos aan elkaar aan. De koelkast is goed gevuld, er wordt stevig op los gekookt en gebakken en we zijn alle vier fan Netflix. Joost en Jelmer zijn fanatiek gaan sporten, terwijl Lys en Amber vooral fanatiek chocola aan het eten zijn. Dat is namelijk één van de huisregels, dat er altijd chocola op voorraad is. Wel vergezeld van een kopje verse gemberthee, want alleen chocola kan natuurlijk écht niet en gember is gezond.

We mogen van dichtbij de voorbereidingen voor the big wedding meemaken en dat voelt heel bijzonder! Ook het eiland bevalt goed, het is weer even om aan te passen aan de plaatselijke cultuur en gebruiken, maar gelukkig zijn Jel en Lys al aardig aangepast en kunnen we altijd op hun steun rekenen. Ja, wij gaan ons hier nog wel even vermaken!