We zijn nu een weekje onderweg en it feels gooood! Het is zo heerlijk om weer dat ultieme gevoel van vrijheid te ervaren, om nieuwe landschappen en culturen te ontdekken en om te doen wat we willen.

De vlucht was een beetje eng doordat we dwars door een onweersbui vlogen, maar eenmaal in Colombia werden we warm ontvangen. Bij de douane had ik mijn immigratiekaart niet netjes ingevuld (thanks to de turbulentie) en mocht ik eigenlijk niet door. Nieuw kaartje gepakt, douane beambte die even wilde flirten en 10 seconden later was ik er doorheen 🙂 In de taxi knopen we een praatje aan met de taxi chauffeur en dat ging verbazingwekkend goed! Hij snapte ons en wij snapten hem. Ook het hostel ontvangt ons met open armen, het is feest in La Candelaría, dus we besluiten nog even de stad in te gaan. Helaas te laat, want 12 uur sluit alles en iedereen was dus alweer op weg naar huis. Dan maar lekker ons stapelbedje in, heerlijk!

Bogotá ontdekken we door een gratis stadstour, waarbij we genieten van lokaal gebrouwen chicha en de kennis van de gids. We gaan met een treintje omhoog de Monserrate op (3200 meter boven zeeniveau) en slenteren door de straatjes. Het imago van het land leidt nog steeds een beetje onder het toenmalige regime van Pablo Escobar, maar de bevolking doet enorm haar best om dat van zich af te schudden. Steden worden opgeknapt, toeristen worden warm onthaald en er komen meer en meer attracties.

Vanuit Bogotá reizen we door naar Villa de Leyva, een stadje dat heeft stil gestaan in de tijd. Alweer treffen we het met ons hostel, Alexandra is super lief en maakt elke dag op verzoek een ontbijtje voor ons. Ook hier beklimmen we een berg, bezoeken we een terracotta huis, maken we vrienden met de lokale straathondjes en hoppen we van plaza naar plaza. Gelukkig zijn de Colombianen net zo gek op pleintjes als wij, elk dorp heeft er wel één! Heerlijk om even lekker te chillen en mensen te kijken 🙂

In Villa de Leyva zoeken we de bus naar San Gil, we ontmoeten 2 andere backpackers en hebben een gezellige busrit met z’n allen. Het overstappen van bus naar bus verloopt nu vlekkeloos 😉 Onderweg hebben we politiecontrole, iedereen moet uitstappen, alle tassen en ID’s worden gecontroleerd, telefoons worden gecheckt (erg tricky met mijn los zittende scherm, leg dat maar eens uit in het Spaans :p) en de heren worden hardhandig gefouilleerd. We snappen niet goed of dit routine is of dat ze echt ergens naar op zoek zijn, maar iedereen in de bus wordt goedgekeurd en we mogen door! De rit naar San Gil is prachtig, we rijden door en over bergen met geweldige uitzichten. Onderweg niets dan bachata door de speakers, dus wij zijn blij!

San Gil is niet bijzonder, maar de dorpjes er omheen zijn des te mooier. Ook hier heeft de tijd stil gestaan. We hiken door de bergen van Barichara naar Guane, een dorpje waar 200 mensen wonen en de kerk door de luidsprekers roept als iemand iets kwijt is. Ramen en deuren staan overal open en het heeft een hele chille vibe. We ontmoeten Colombio, een local die graag voor ons wil koken en ons ‘zijn’ dorp wil laten zien, alle reizigers moeten weten hoe mooi en gastvrij het daar is, dat is zijn missie. Puur genieten. De volgende dag nog een zeeeeer uitputtende wandeling (de straten zijn hier steil!!) naar de Pozo Azul voor een verfrissende duik onder een waterval en nu zitten we te wachten op de nachtbus naar Santa Marta. Dat ligt aan de Caribische kust, dus witte stranden en een aangename temperatuur wachten op ons!