Time flies when you’re having fun en dat merken we maar al te goed! Nadat we de nachtbus hebben gepakt naar Santa Marta (wat echt een hel was, want omg wat een misselijkmakend en ijskoud ritje was dat!) verdiepen we ons eens in het Tayrona National Park, waar eigenlijk elke reiziger wel heen gaat. Na een praatje met de hosteleigenaar, wat informatie van internet en verhalen van medereizigers, besluiten wij om toch niet te gaan. De entree is vrij hoog, we zouden dan nog zeker 1,5 uur moeten lopen mét onze tassen voor een plekje waar we onze tent op kunnen zetten en we zijn dan gedwongen daar geld uit te geven aan overpriced eten. De stranden schijnen mooi te zijn, maar zoveel geld willen wij daar niet voor neerleggen. En 1,5 uur lopen met die tassen op onze rug, dat schrikt mij dan weer een beetje af, want echt geen enkele weg in Colombia is gewoon vlak!
We ontdekken Santa Marta, waar we wederom een verkeerde bus nemen, dat wordt toch een beetje een ding hier in dit land :p, waardoor we 1,5 uur in de bus zitten en een compleet rondje stad én buitengebieden hebben gedaan om vervolgens in the middle of nowhere uit te stappen en op goed geluk wachten op een bus die ons mee terug kan nemen naar de stad. Die vinden we al snel, maar deze buschauffeur heeft er een sport van gemaakt om de bus zo vol mogelijk te krijgen, echt élke passant nemen we mee en elk klein dorpje rijden we door om passagiers op te pikken. Gelukkig hebben we geen haast, want we hebben echt ruim een halve dag in de bus doorgebracht :p
De volgende dag rijden we door naar Cartagena, we hebben een super leuk hostel mét fantastisch ontbijt (thanks to the Italiaanse eigenaresse) en delen een kamer met 4 Belgen. We hebben 2 volle dagen de tijd om de stad te ontdekken, die echt bezaaid is met frozen yogurt winkeltjes, ik ben fan! We gaan lekker naar het strand en besluiten nog een aantal dagen bij te boeken in een hostel met zwembad, gewoon om even lekker te relaxen. Dit hostel ligt iets meer achteraf in een echt lokaal buurtje, waar we de enige westerlingen zijn. We zijn dan ook best een opvallende verschijning, het is even wennen aan dit sfeertje, maar uiteindelijk raken de mensen aan ons gewend, durven ze gedag te zeggen en vinden ze het prachtig als we iets terug zeggen. Maar aan de andere kant: ook een plek waar Joost op elke straathoek coke aangeboden krijgt en ik door elke man aangesproken word en ik me toch niet altijd helemaal op mijn gemak voel. Echt onveilig voelen we ons gelukkig nooit.
Na een weekje ontvluchten we de drukkende hitte en stappen we in het vliegtuig naar Medellín. In één klap zijn we verliefd op deze stad! Zo georganiseerd (lekker overzichtelijk voor Amber), een goed werkend openbaar vervoer systeem, heerlijk temperatuurtje (lekker voor Joost), prachtige uitzichten en een geschiedenis waarover je niet uitgepraat raakt. Alles nemen we in ons op. We wandelen de hele stad door met een gratis tour waar we alles horen over de geschiedenis, we gaan op zoek naar Comuna 13, eens de meest gevaarlijke wijk van Medellín en praten daar, met behulp van een Colombiaanse Belg, met een jongen die in deze streek is opgegroeid en zijn enorm onder de indruk van de mentaliteit en veerkracht van de bevolking, we pakken de kabelbaan (die onderdeel is van de metro) omhoog naar de hoogste bergtoppen, spreken af met Chung en gaan een avondje met hem en zijn voltallige hostel op stap en sluiten af met een dagje National Park. Van alle steden die we in Colombia gezien hebben, vinden we Medellín toch echt wel de leukste en de meest interessante. Ook Narcos wordt opeens een stuk interessanter, omdat Pablo in deze stad het meest actief was en zijn sporen heeft achter gelaten. Veel dingen zijn opeens herkenbaar!
Hoewel we best nog wel wat langer in Medellín hadden willen blijven, lokt de natuur ook wel weer heel erg. Dus de komende dagen gaan we weer lekker op zoek naar kleine dorpjes en ongerepte natuur.
SlipperJourney 