Ooit, toen we besloten voor langere tijd op reis te gaan, spraken we al over Costa Rica, een land dat al een hele tijd ergens bovenin ons lijstje stond. De natuur, het zelfvoorzienende karakter, het aanbod voor vrijwilligerswerk en het Spaanstalige was wat ons aantrok. Maar ja, toen kwam Nieuw Zeeland met z’n kansen voor een working holiday visa en was Costa Rica even van de baan. Maar 3,5 jaar later is het dan zover, we zijn er!
We slaan ons tentje op in Puerto Viejo; in de jungle, aan de kust en tussen de aapjes. We vinden het prachtig! Er zijn verschillende stranden op loopafstand, je kunt er goed surfen (als je ervaren bent, niet voor 2 van die kneusjes als wij) of kijken naar de pro’s en de mensen die les krijgen. In het dorpje ontdekken we het ene leuke tentje na het andere, we eten volop brownies en verse salades en weten ook weer een nieuw gerecht aan onze lijst ‘recepten-voor-op-reis’ toe te voegen. Naast pasta’s en wraps, maken we nu ook curry’s! Zonder rijst uiteraard 😉
We huren fietsen om de rest van de kustlijn te ontdekken en in het nationale park Cahuita hebben we het geluk dat er een wasbeer recht voor onze neus voorbij slentert. Ook bij ons tentje kunnen we ons geluk niet op, elke dag zwaaien er aapjes langs én zien we een aantal keer een luiaard van heel dichtbij. Soms iets te dichtbij, want tijdens een heftige regenbui probeert er eentje te schuilen en belandt in de lounge area van ons hostel. Iedereen natuurlijk in rep en roer en beestje volledig in angst, maar gelukkig weet de hostel-eigenaar hem te redden en zonder kleerscheuren (verblinding van camera-flitsen niet meegerekend :s) in een boom te krijgen.
Maarrr ondanks al deze prachtige herinneringen, merken we ook dat we minder genieten dan voorheen. We vinden alles leuk en genieten echt wel, maar echt het ‘on top of the world’ gevoel ontbreekt. Nadat we het eerst een aantal keer ontkent hebben, proberen we dat natuurlijk ontzettend te ontleden, analytisch als we zijn. Ligt het aan de landen? De mensen? Het feit dat veel dingen hier echt heel duur zijn? Of zit het toch stiekem in onszelf?
We hebben zoveel dingen om naar uit te kijken in NL, we kunnen niet wachten tot we onze caravan kunnen verbouwen, ik begin met een cursus, we hebben heel veel ideeën hoe we ons leven willen leven en inrichten, ik mis m’n favoriete gerechten en vrienden en familie voelen verder weg dan ooit. Let’s face it, we willen gewoon naar huis! Wat ook weer veel emoties met zich mee brengt, het is zo bijzonder wat we doen, de vrijheid die we ervaren, de mensen die we ontmoeten, de landen die we zien, de stranden die we bewandelen, de hikes die we maken (ook al zucht en steun ik elke keer weer), in NL zullen we toch een ander leven gaan leiden en dat is eng!
Na heeeel veel wikken en wegen en heel goed voor ogen hebben hoe we ons NLse leven in willen richten, boeken we een ticket, we’re coming home!! En it feels gooood! Het is zo leuk om enthousiaste reacties van vrienden en familie te krijgen en te weten dat ze ons na 4 jaar nog steeds niet vergeten zijn 😉 En dit betekent ook dat ik mijn geliefde furry friend die ik intens mis, fosterhond Logan, kan adopteren! 24 januari komt ie naar NL en zijn mandje staat nu al voor hem klaar 🙂
We besluiten kerst en oud & nieuw nog even in Nicaragua te vieren, we moeten nog even tijd hebben om mentaal afscheid te nemen van dit avontuur, wat begon als de reis van ons leven, zonder eindbestemming en eindtijd, heeft al onze verwachtingen overtroffen. Eeuwig dankbaar en voor altijd in ons geheugen gegrift, kunnen we niet wachten om onze verhalen door te geven én om met een open blik te genieten van al wat NL ons gaat brengen. We will see you soon..
SlipperJourney 