We zijn weer on the road! Wegenbelasting verlengd, auto volgetankt en snoeppot bijgevuld, dus klaar voor het volgende deel van onze roadtrip door NZ, met als eerste stop Foxton. Klein dorp met als grote trekpleister (voor ons in ieder geval) The Dutch Market! Heerlijk om weer even zoveel Nederlandse producten te zien, helaas geen Oliehoorn mayo dit keer, maar wel een pak oerhollandsche speculaas in the pocket.

We overnachten in Wellington, de kleinste hoofdstad ter wereld. In de drie dagen dat we er zijn, raken we verslingerd aan de verse smoothies en salades van Tank. Gelukkig zijn overnachten, douchen, wifi en musea gratis en worden het daardoor drie culturele dagen. We zijn weer toe aan natuur en iets nieuws en kunnen niet wachten om de oversteek naar het zuidereiland te maken. De verwachtingen zijn hooggespannen, van vrijwel elke inwoner en reiziger hebben we te horen gekregen dat het nóg mooier is dan het noordereiland.

De boottocht begint in ieder geval prachtig, we nemen de vroege afvaart en kunnen daarom genieten van een prachtige zonsopkomst. Zodra we het zuidereiland in zicht krijgen, is het alsof je een filmdecor in stapt, prachtig groene landschap, witte bergtoppen, helderblauw water en hier en daar een glimp van een dolfijn en zeehond. De aankomst in Picton is al net zo idyllisch, wuivende palmbomen en een relaxed sfeertje. We rijden diezelfde dag nog door naar Nelson, want de volgende dag willen we het beroemde Abel Tasman Park verkennen. We twijfelen of we dit per kayak of te voet zullen doen, maar hoewel de zon schijnt, is het toch best koud en kiezen we voor de hike. Het wordt wat eentonig om te schrijven, maar ook hier is de natuur weer prachtig.

De kou maakt wel dat we met een sneltreinvaart door het zuidereiland racen. Buiten koken, eten en relaxen is toch een stuk minder aantrekkelijk als de rillingen over je rug lopen. Eėn nacht slapen we op een parkeerterrein hoog in de bergen, waar het zo koud is dat de ijspegels op de auto zitten. We slapen dan ook met thermokleding, dikke sokken, handschoenen en een muts en lekker dicht tegen elkaar aan. Richting de westkust regent het twee dagen nonstop achter elkaar, wat het wel minder koud maakt gelukkig. We bezoeken de Franz Jozef Glacier, ontdekken Queenstown, stillen onze suikerverslaving bij de Cadbury Chocoladetour, gaan op zoek naar pinguïnkolonies in Otago, verblijven in Dunedin, de verste stad vanaf Amsterdam, rijden uren door niemandsland en ongerepte natuur, worden wakker op de meest fantastische plekken en voor we het weten zijn we twee weken later in Christchurch, onze eindbestemming. 

Hier schijnt volop de zon en kan ’s nachts de thermokleding weer uit. De stad zelf is nog steeds een grote bouwput na 3 verwoestende aardbevingen in 2011. Gebouwen staan in de steigers, wegen zijn opengebroken, winkelpanden ontoegankelijk en overal hoor je hei- en bouwwerkzaamheden. De stad heeft 3 pleintjes gecreëerd met elk zo’n 8 zeecontainers van waaruit winkeltjes en cafeetjes worden gerund. Zelfs na 4 jaar is het nog steeds een stad in opbouw. Vanuit hier proberen we onze auto te verkopen en zodra dat gelukt is, gaan we naar het vliegveld om een goedkoop ticket richting Azië te regelen. 

Van Nieuw Zeeland kunnen we zeggen dat we hier een fantastisch half jaar hebben gereisd en geleefd. De mensen zijn vriendelijk en behulpzaam, de sfeer is overal relaxed, je kunt er skiën en zonnebaden, het is veilig en goed bereisbaar, maar de natuur blijft toch de grootste winnaar. Zo mooi, zo ongerept, zo divers en zo gerespecteerd door de inwoners. Wat hebben wij genoten van de heerlijke stilte, de prachtige plekken waar we onze auto konden parkeren voor de nacht, de lange hikes zonder een mens tegen te komen, het eten koken op ons eenpitsgastelletje in de wildernis en de kilometers roadtrip met vals meezingen, de stomste gesprekken en de idiootste grapjes. Elke natuurliefhebber zal hier zijn hart op kunnen halen. Dat is in ieder geval wat wij hebben gedaan en we koesteren de geweldige herinneringen die we hier hebben opgedaan. 

Check de foto’s!

We zijn al ruim 2 maanden aan het werk in het motel en hoewel we de afgelopen weken zijn gepromoveerd tot motelmanagers, zijn we wel weer toe aan een nieuwe uitdaging. Het is heel wat leuker dan schoonmaken en je maakt elke dag wel weer wat nieuws mee. Van interessante gasten, lekkages, werk zoekende backpackers en grappige vragen en verzoekjes, tot landelijke bekendheden, muizenplagen en abnormale drukte. Ondanks dat willen we weer reizen en onderweg zijn, niet weten wat de dag ons zal brengen.

Maar het langer op één plek blijven, heeft ons zeker ook mooie ervaringen gebracht. Zo is Ohakune zo’n beetje de thuishaven van vele filmcrews. In de tijd dat we hier zijn is de omgeving al twee keer gebruikt voor een film en ook de volledige crew van The Hobbit en The Lord of the Rings hebben in dit motel geslapen.

Hobbit – River Anduín

NZ – Whanganui River

Ook hebben we hier Matariki (Maori nieuwjaar) kunnen vieren. De tijd waarop we in NL met oudjaar op bed gaan, ging hier juist de wekker. Letterlijk de omgekeerde wereld. Om 6 uur ’s ochtends stonden we op de berg waar het over twee weken wemelt van de wintersporters. De Maori zijn een spiritueel volkje wat je ook hier in terug ziet. De berg wordt gezegend, waarbij ze hem vragen om een veilig winterseizoen. Vervolgens wordt er bij een kampvuur met z’n allen gezongen en worden de overledenen van het afgelopen jaar herdacht. Hun namen worden hardop uitgesproken, zodat hun ziel met de rook van het vuur naar de hemel kan en ze veranderen in een ster. Het was een heldere nacht, dus de sterren schenen zichtbaar. Het is allemaal in Maori, dus we verstonden er niets van, maar het was wel heel bijzonder! Achteraf nog een heerlijk ontbijt met croissantjes, ei en worstjes en om 8 uur is iedereen weer thuis om de deur van z’n bedrijf op tijd te kunnen openen.

Volgende week gaan de skiliften draaien en wordt de berg feestelijk geopend met Mardi Gras, het plaatselijke carnaval. De berg in onze achtertuin (Mount Ruapehu) heeft de hoogste skilift van NZ, mensen komen van Noord en Zuid om Mardi Gras te vieren en vervolgens een weekje wintersport er achteraan te plakken. Hoogtijdagen voor dit motel, die het dichtstbijzijnde motel bij de piste is. De eigenaren hebben nog wel een krokodillenpak voor ons, als we na de kroegentocht in dat pak de bewaking van het motel willen doen en ervoor zorgen dat er geen dronken feestgangers in onze bosjes belanden, mogen we de volgende ochtend uitslapen. Wij denken er nog even over na..

Check natuurlijk ook weer het fantastische beeldmateriaal bij dit verhaal 🙂

  
We zijn vandaag bijna 3 weken bezig bij The Peaks Motor Inn in Ohakune en we vinden het nog steeds leuk! Het dorpje ligt aan de voet van een berg, Mount Ruapehu, en is een echt wintersportdorpje. In de zomer veel fietsers en wandelaars en vanaf eind juni barst het winterseizoen los en wordt er een tweede centrum uit de grond gestampt voor de après ski. Topdrukte voor het motel. Met het werk beginnen we om 09:00 en gaan dan eerst de kamers schoonmaken, compleet met schoonmaakkar en al. Het werk is simpel, maar met een muziekje erbij helemaal niet erg om te doen. Ook wel lekker om echt stressloos je geld te kunnen verdienen. 

Tussendoor of na het schoonmaken, worden ons de fijne kneepjes van het motelmanagersschap bijgeleerd. Inchecken, uitchecken, boekingen aannemen, dagafsluiting en onderhoud van het gebouw behoren tot onze taken. Het is de bedoeling dat wij het motel gaan runnen als de eigenaren van een welverdiende vakantie genieten. Ze zijn al een paar keer een ochtendje of middagje weg geweest waarbij wij verantwoordelijk waren voor de toko. Nog best spannend, omdat alles in het Engels is en gasten echt heul veul vragen over de omgeving, de bergen, het weer, de geschiedenis. Uiteraard weten we niet alles, dus onze creativiteit in het verzinnen van verhalen groeit met de dag, altijd maar zeggen dat je het antwoord niet weet, gaat ook snel vervelen 😉

De meeste dagen werken we zo’n 4-5 uurtjes per dag, ideaal om ook nog genoeg leuke dingen te doen. Het voordeel van lang op 1 plek blijven, is dat je echt de tijd hebt om de omgeving goed te ontdekken. De eigenaren zijn ware sportievelingen en hebben met name Joost aangestoken. Op vrije middagen weet ie Amber altijd over te halen om een stuk te hiken of mountainbiken, wat achteraf helemaal niet erg is, want we ontdekken weer fantastische plekken en ongerepte natuur die we nooit gezien zouden hebben als we hier twee dagen gekampeerd zouden hebben. Kamperen hoeft voorlopig sowieso niet, want voor ons harde werk worden we beloond met een eigen motelkamer waar we nu in wonen, compleet met warme douche, wc, oven, koelkast en magnetron. Heerlijk om weer even die luxe te ervaren.

Omdat het zo ongerept is, is het niet geheel zonder gevaar. Zo zijn we verdwaald in een bos met een bijna lege tank en geen telefoons en is Joost een paar keer met hoge snelheid op de mountainbike uit de bocht gevlogen. Dat laatste hebben we gelukkig op film, met dank aan de GoPro 😉

We zullen hier sowieso tot eind juni blijven. Dan is het hartje winter, dus wat we daarna gaan doen, hebben we nog niet gepland. We zien wel wat er op ons pad komt en waar we op dat moment zin in hebben. Eerst genieten we nog van de laatste warme zonnestralen en de fantastische omgeving. De lieve eigenaren kennen zelf alle uithoeken van de omgeving en ze vertellen er graag over, dus dat gaat vast helemaal goed komen!

Benieuwd naar Joost z’n valpartijen? Check hier de film! Ik zou het niet willen missen 😉 Natuurlijk hebben we ook weer nieuwe foto’s toegevoegd. Enjoy!

Na ons wwoof-avontuur en 5 weken reizen, wordt het langzaamaan tijd om een betaald baantje te gaan zoeken. Nieuw Zeeland is erg duur, en hoe Hollands zuinig we ook zijn, het geld vliegt er doorheen. Echt een plan van in welke regio we aan het werk willen, hebben we niet, dus we reageren op alles wat we leuk vinden op het gehele noordereiland. In eerste instantie krijgen we geen reacties op onze sollicitaties en in plaats van te mopperen, zien we het als een teken om nog even wat langer te gaan reizen.

We gaan naar Hot Water Beach, een strand waar je een kuil kunt graven en in heerlijk warm water kunt zitten. Wij dachten niet echt na over waar we ons gat zouden graven en zaten te dicht bij de bron, onze kuil was echt megaheet en niet echt geschikt voor relaxen. Ach, in ieder geval hebben we onze workout weer gehad voor vandaag en we hebben er zelf erg veel plezier om gehad 🙂

We bezoeken Cathedral Cove, Castle Rock en The Pigman (Amber is verliefd! Niet op de pigman himself, maar op de erg lieve biggetjes) en rijden rustig aan richting zuiden. Van onze Franse wwoof collega’s hebben we gehoord dat kiwi’s plukken hier een gouden bussiness is en je op een makkelijke manier vrij veel geld kunt verdienen. We reizen dan ook naar Bay of Plenty, dé kiwiregio van NZ. Ook hier solliciteren we weer, maar krijgen wederom geen reactie.

De Bay of Plenty is niet een hele sprankelende regio, dus we besluiten verder te reizen richting het midden. We maken een pitstop in Rotorua, waar het permanent naar rotte eieren ruikt vanwege de natuurlijke hotsprings. Vanwege onze ervaring met de vorige hotspring en de geur die weken bleef hangen, besluiten we hier niet lang te verblijven en rijden richting Lake Taupo, het grootste zoetwatermeer van Nieuw Zeeland. We kamperen op een gratis plek, aan de rivier die uitmondt in het meer. Het valt blijkbaar op dat we Dutchies zijn, er wordt ons gelijk gevraagd of we ook ‘herbs’ roken en verkopen. Dat verklaart misschien wel de relaxte sfeer die op de camping hangt en we vallen dan ook in slaap met verschillende tokkelende gitaren en gezang om ons heen.

Als we de volgende dag in Taupo lopen, worden we gebeld door het bedrijf achter de Zespri kiwi’s, of we op gesprek willen komen. Het is 2,5 uur terug rijden naar waar we net vandaan kwamen, maar we willen een baantje, dus rijden terug. Het gesprek is serieus met vragen die eerder doen vermoeden dat we op een managementfunctie solliciteren. Onze functie zal zijn het beoordelen van de kiwi’s, aan de lopende band checken of ze goed genoeg zijn voor de verkoop, van 07:00 tot 17:30, 6 dagen per week. Exciting! Als we door de drugs- en alcoholtest komen, zijn we aangenomen.

Na het gesprek horen we op onze voicemail een bericht van een moteleigenaar, nog een andere uitstaande sollicitatie, of we bij hem op gesprek willen komen. Het is 4,5 uur rijden hier vandaan, terug richting Lake Taupo. De functie is het runnen van het motel voor als de eigenaren op vakantie gaan. Dat klinkt ons veel meer als muziek in de oren en besluiten toch die kant op te rijden, hopende dat we de baan krijgen, anders wordt het weer 4,5 uur terug rijden om kiwi’s te beoordelen. 

Maar ach, ook het rijden is geen straf. Onderweg geniet Joost voornamelijk van de jaren ’90 old school hiphop met Biggie, Jay-Z en Tupac en Amber van de jaren ’60/’70/’80 met Bon Jovi, Meatloaf en The Beatles. Het zal het verschil in leeftijd wel zijn ;). Het gesprek is gezellig, maar stelt niet veel voor, eigenlijk zijn we bij binnenkomst al aangenomen. We krijgen een rondleiding, beetje uitleg over de functie en over een week kunnen we beginnen. 

We zullen ongeveer 2 maanden in het motel werken, eerst schoonmaken en inwerken en dan gaan de eigenaren op vakantie en vertrouwen ze ons de dagelijkse gang van zaken toe, we hebben er erg veel zin in! De week voordat we begonnen zijn hebben we de omgeving ontdekt, de Tongariro Crossing gelopen en nog even heerlijk gerelaxed 🙂

Dit keer geen filmpje, maar uiteraard wel foto’s 🙂

Doordat we overnachten aan de voet van de Tongariro, worden we een beetje besmet met het ‘Tongariro Crossing-virus’. De Tongariro Crossing is een wandeling van ruim 19 km, die over een actieve vulkaan en een aantal bergen loopt. Het is verkozen tot de mooiste dagtocht van NZ en vrijwel alle campinggasten (welgeteld een stuk of 8) gaan hem lopen. We hebben er wel eens van gehoord, maar we weten niet exact wat het precies inhoudt. Toch maar eens bij een informatiecentrum vragen. Daar krijgen we boekjes en plattegronden en het advies om hem te lopen als het helder weer is en vóórdat er sneeuw valt, want dan mag je alleen met een gids lopen. 

God wat zijn we blij met het plan om helemaal geen plan te hebben. Het voornemen was om hele stukken te gaan lopen, wat in NZ goed te doen moest zijn. Onze tassen zijn zó zwaar en het land zó bergachtig en warm, dat dit voornemen niet meer zo leuk lijkt als we dachten. Er zit hier ook nog eens een gat in de ozonlaag, wat verklaart dat we de vorige keer zo ontzettend verbrand zijn. Genoeg redenen (excuses?) om ons wandelvoornemen voorlopig vaarwel te zeggen. En daarom hebben we…een auto gekocht! De tip kregen we van een NL local wiens oma uit Friesland komt. Raar hoe het gelijk een band schept als je beiden uit Friesland komt. Op een lokale carmarket ging ons budget van $500,- omhoog naar $1000,- om uiteindelijk verliefd te worden op een heuse Subaru Forester van $1600,- (€1100,-). 4 WD, low en high gearing en genoeg ruimte voor vrienden en familie (jullie zijn welkom!), bagage en om in te slapen op koude en regenachtige dagen. Hij heeft wat deuken en krassen, maar daar wordt ie eigenlijk alleen maar mooier van. Nu doen we vooral ons best om zoveel mogelijk door zand en water te rijden, zodat ie er echt stoer uit komt te zien.

We hebben een aantal dagen in Auckland gekampeerd, maar dankzij de auto hebben we een mooi stuk naar het noorden kunnen rijden. Met overnachtingen op Uretiti Beach Campground en tussenstops in Whangarei, zitten we nu op Otamure Beach Campground in Whananaki. We slapen vooral in natuurgebieden die door de overheid beheerd worden. Je hebt vaak een koude douche en je wc is een lange buis de grond in met een wc bril erop, maar de plek te mooi om waar te zijn. Direct aan het strand, tentje in de duinen en overal om je heen het geluid van vogels, krekels en omslaande golven. Gelukkiger dan wakker worden met een duik in de zee en de zon op je huid, kun je ons niet krijgen. Die koude douche is dan nog lekker ook.

Het rijdt hier zo gaaf, met geweldige uitzichten, heerlijk bochtige weggetjes en heel veel heuvels, dat we afspraken moeten maken over wie er mag rijden, om te voorkomen dat we de dag beginnen met slaande ruzie ;). De natuur blijft ons verbazen, met uitstapjes naar The Whangarei Falls, Puketi Forest en AH Reed Memorial Park (we hebben de wandelschoenen niet voor niks!), hebben we het idee dat we aan het einde van de wereld zitten waar nog geen mens geweest is. Zo mooi en zo ongerept is het hier. En dan hebben we de mooiste plekken, zoals de filmsets van The Hobbit, Milford Sounds en Franz Jozef Glacier nog niet eens gezien. We zullen ongetwijfeld nog heel veel sprakeloze momenten krijgen in dit fantastisch mooie land.

Daar zitten we dan, na 40 uren reizen, moe maar helemaal in ons sas in Nieuw Zeeland. De reis verliep voorspoedig en we hebben ons goed weten te vermaken tijdens de tussenstops, met dank aan alle spelletjes en boekjes die ons gegeven zijn 🙂

Na aankomst zijn we naar een hotel vlakbij het vliegveld gegaan, zodat we direct vanuit het vliegtuig konden douchen en ons bed in konden rollen. Goede zet! We vielen als een blok in slaap en toen de wekker ging, hadden we geen last van een jetlag gelukkig. We zijn eerst terug gelopen naar het vliegveld voor de gratis wifi, vrienden en familie even appen wat onze plannen zijn en even skypen met Tiets, want in NL is ze nog steeds jarig 🙂

We zijn van plan naar het Ambury National Park te lopen en daar de komende nacht te slapen. Volgens de app is het 6 km lopen, met onze véél te zware tassen gokken we op zo’n 1,5 uur. We lopen langs industrieterrein, sportpark, snelweg en woonwijk. Na 1,5 uur zijn we op de helft, komen we daar even bedrogen uit zeg. We rusten even uit onder een boom om vervolgens vol goede moed weer verder te gaan. God, wat zijn we blij met onze wandelschoenen!

Na zo’n 3 uur lopen komen we aan bij het park, met zere voeten, benen en schouders. Gelukkig hebben ze nog plek voor ons en mogen we een plekje uitzoeken. We raken aan de praat met een ranger die het zó gaaf vindt dat we lopend zijn, dat ie ons aanbiedt om nog wat langer te blijven, gratis en voor niks. Mooi volkje, die Kiwi’s.

We zetten ons tentje op bij een picknicktafel en komen erachter dat we naast schaapjes, kiwi’s en haasjes staan. We zijn in 1x de barre tocht vergeten, wat is het hier vredig en mooi. Overal lopen dieren, de mensen zijn super aardig, de natuur wordt in haar waarde gelaten en je hebt alles wat je nodig hebt om je heen. Prachtig.

Hoewel we vrijwel geen zon gezien hebben, zijn we zo verbrandt dat Joost waarschijnlijk de rest van z’n leven een shirt in z’n lichaam heeft staan en Amber haar verbrande oogleden vocht vasthouden waardoor ze wel iets weg heeft van een Chineesje. Volstrekt onverklaarbaar zijn hier geen foto’s van 😇.. De zon gaat bij ons nu door het leven als ‘het grote gele monster’, hoewel niet zichtbaar, altijd aanwezig.

We hebben het ondanks dat erg naar ons zin, kunnen eindeloos genieten van de simpele eenpansgerechten op ons gasstelletje, gaan stukje bij beetje meer wennen aan het niks doen en vinden het heerlijk om hele dagen te keuvelen over niks. Het is jammer dat er bijna nergens wifi is, dat maakt het contact met jullie wat lastiger, maar het gaat goed met ons en zolang het goed gaat met jullie, is het enige waar we ons zorgen om hoeven te maken, het menu voor vanavond 🙂

Het is bijna zover, morgen vertrekken we richting Nieuw Zeeland. Super spannend, super leuk maar ook super erg om gedag te zeggen tegen al die lieve mensen om ons heen.

De afgelopen weken zijn emotioneel erg heftig geweest en er zijn heel wat traantjes gevallen. Daarnaast ook vele mooie momenten beleefd met onze vrienden en familie. Staat zomaar Jelmer in de deuropening om ons nog te kunnen uitzwaaien, fantastisch!

Het moment komt steeds dichterbij. Om half 1 in de nacht je tas inpakken is niet ideaal maar het was veel te gezellig om je over dat soort dingen zorgen te maken. Het komt wel goed.

We willen alle mensen bedanken die ons de afgelopen tijd een berichtje/kaartje/knuffel/kus hebben gegeven. Dit waarderen we enorm en we gaan jullie onwijs missen! We gaan er een mooi avontuur van maken en zeggen geen vaarwel maar tot ziens!!