Daar zitten we dan, na 40 uren reizen, moe maar helemaal in ons sas in Nieuw Zeeland. De reis verliep voorspoedig en we hebben ons goed weten te vermaken tijdens de tussenstops, met dank aan alle spelletjes en boekjes die ons gegeven zijn 🙂

Na aankomst zijn we naar een hotel vlakbij het vliegveld gegaan, zodat we direct vanuit het vliegtuig konden douchen en ons bed in konden rollen. Goede zet! We vielen als een blok in slaap en toen de wekker ging, hadden we geen last van een jetlag gelukkig. We zijn eerst terug gelopen naar het vliegveld voor de gratis wifi, vrienden en familie even appen wat onze plannen zijn en even skypen met Tiets, want in NL is ze nog steeds jarig 🙂

We zijn van plan naar het Ambury National Park te lopen en daar de komende nacht te slapen. Volgens de app is het 6 km lopen, met onze véél te zware tassen gokken we op zo’n 1,5 uur. We lopen langs industrieterrein, sportpark, snelweg en woonwijk. Na 1,5 uur zijn we op de helft, komen we daar even bedrogen uit zeg. We rusten even uit onder een boom om vervolgens vol goede moed weer verder te gaan. God, wat zijn we blij met onze wandelschoenen!

Na zo’n 3 uur lopen komen we aan bij het park, met zere voeten, benen en schouders. Gelukkig hebben ze nog plek voor ons en mogen we een plekje uitzoeken. We raken aan de praat met een ranger die het zó gaaf vindt dat we lopend zijn, dat ie ons aanbiedt om nog wat langer te blijven, gratis en voor niks. Mooi volkje, die Kiwi’s.

We zetten ons tentje op bij een picknicktafel en komen erachter dat we naast schaapjes, kiwi’s en haasjes staan. We zijn in 1x de barre tocht vergeten, wat is het hier vredig en mooi. Overal lopen dieren, de mensen zijn super aardig, de natuur wordt in haar waarde gelaten en je hebt alles wat je nodig hebt om je heen. Prachtig.

Hoewel we vrijwel geen zon gezien hebben, zijn we zo verbrandt dat Joost waarschijnlijk de rest van z’n leven een shirt in z’n lichaam heeft staan en Amber haar verbrande oogleden vocht vasthouden waardoor ze wel iets weg heeft van een Chineesje. Volstrekt onverklaarbaar zijn hier geen foto’s van 😇.. De zon gaat bij ons nu door het leven als ‘het grote gele monster’, hoewel niet zichtbaar, altijd aanwezig.

We hebben het ondanks dat erg naar ons zin, kunnen eindeloos genieten van de simpele eenpansgerechten op ons gasstelletje, gaan stukje bij beetje meer wennen aan het niks doen en vinden het heerlijk om hele dagen te keuvelen over niks. Het is jammer dat er bijna nergens wifi is, dat maakt het contact met jullie wat lastiger, maar het gaat goed met ons en zolang het goed gaat met jullie, is het enige waar we ons zorgen om hoeven te maken, het menu voor vanavond 🙂