We kiezen de mooiste dag van de week en boeken een shuttlebus die ons naar het startpunt brengt. Omdat de temperatuur hier al wat daalt, wordt ons aangeraden ons warm te kleden, liefst thermokleding, veel laagjes en regenkleding. Hoewel we het ietwat overdreven vinden -wij NL’ers zijn heus wel gewend aan een beetje kou- doen we braaf wat ons geadviseerd wordt en gaan we naar de plaatselijke Action om alles goedkoop in te slaan, wanneer lopen we nou in een regenjas en thermokleding?

De nacht voorafgaand aan de hike overnachten we op een camping vlakbij het startpunt, al een paar meter boven zeeniveau. De hele nacht is het stervenskoud en hoezeer we ook tegen elkaar aankruipen, we krijgen het niet warm en doen bijna geen oog dicht. Om 06:15 gaat de wekker en wat zijn we blij met onze thermokleding! Zoals 26 graden hier veel warmer voelt, zo voelt 2 graden echt veel kouder! Snel de tent ingepakt en 08:30 staan we aan de voet van de berg. Er zijn meer mensen die hem vandaag lopen en in een soort polonaise gaan we van start. Op onze plattegrond staat dat het eerste uur vrij gemakkelijk te wandelen is. Toch gaat het al een beetje bergopwaarts. Na een paar minuten gaat de thermokleding dan ook uit, we zweten al behoorlijk. 

Na de eerste twee kilometer staat er een bord: “stop, are you really prepared to continue your alpine crossing trek?”. We kijken elkaar aan en we gaan ervoor. Oké, de eerste kilometers gingen niet zonder slag of stoot, maar we hebben vaak genoeg lange wandelingen gemaakt met de honden, dus dit kunnen we heus wel. Dachten we. Want man, wat wordt het zwaar! Het pad gaat steil omhoog, over rul zand, losse stenen en grote rotsblokken. Om de 20/30 meter moeten we stoppen om op adem te komen. En om van al het moois om ons heen te genieten. We lopen tussen de bergen die decor stonden voor Mordor en Mount Doom (Lord of the rings) en over een actieve vulkaan die in 2012 nog is uitgebarsten en waar de rook nog uitkomt. Adembenemend mooi en bijzonder. 

We ploeteren onze weg naar boven, stukje bij beetje, en bij de Red Crater op het hoogste punt van ruim 1800 meter, staan we even stil. Even op adem komen en beseffen wat we gedaan hebben, we zijn echt tot het naadje gegaan en hebben onze eigen grenzen aardig opgerekt. De tocht is steil, bij momenten zelfs gevaarlijk, je loopt langs afgronden zonder hek of opvangmogelijkheden en sommige stenen zijn nog heet van de vulkanische activiteit. Maar wat zijn we trots op onszelf! 

Gelukkig hoeven we nog ‘maar’ 11 km, zijn we ‘slechts’ 4 uren onderweg en gaat het vanaf nu ‘gemakkelijk’ bergafwaarts. No way dat het gemakkelijk was! Weer enorm steil, rul zand en losse stenen met de afgrond nog geen meter bij je vandaan. Maar ook weer mooi, we komen langs meren die zo helder groen en blauw zijn dat er geen kleur is die ze goed kunnen omschrijven. We lopen al lang niet meer in polonaise, waardoor je er nog beter van kunt genieten. 

De laatste 3 km duren het langst, we kunnen niet meer. Kuiten, voeten, bovenbenen en rug, alles doet zeer. Maar ja, er is geen weg terug, dus we gaan door. De vulkanische ondergrond heeft plaats gemaakt voor bos, vergt ook weer een andere manier van lopen. Ruim 8 uren later komen we aan bij het eindpunt, waar onze Subaru trouw op ons staat te wachten. De schoenen worden verruild door slippers, we zoeken een luxe camping waar we genieten van een heerlijk warme douche en gaan eten bij de Burger King. Die vette hap hebben we dubbel en dwars verdiend 🙂

We hebben enorm veel foto’s en filmpjes gemaakt, maar beeld kan niet exact vast leggen wat we gezien hebben. Toch kijken, want het is hoe dan ook prachtig mooi ;). Klik hier voor de film van mijn eigen Peter Jackson – regisseur en fotograaf Joost.