Wow, en toen zaten we geheel onverwacht gewoon op Fiji! ’s Ochtends in Christchurch de auto verkocht, gebeld met Fiji Airways en ’s middags zaten we al in het vliegtuig! Zo last minute hebben we nog nooit een ticket geboekt, de eerste paar dagen geloven we het zelf bijna ook niet en moeten we het elk uur wel even tegen elkaar zeggen om het te blijven geloven.

De aankomst voelt al goed, heerlijk om weer warme wind op je huid te voelen! We hebben 1 nacht geboekt in een resort vlakbij het vliegveld, maar besluiten uiteindelijk 3 nachten te blijven om even te acclimatiseren en de omgeving te leren kennen. We sturen een paar mailtjes voor vrijwilligerswerk en gaan de stad in. We merken al snel dat de locals ontzettend vriendelijk en behulpzaam zijn, hier kunnen we wel aan wennen!

Iedereen leeft hier op Fiji Time, dus zonder tijd en zonder haast. We krijgen dan ook nog geen reactie op onze mailtjes, dus nog geen vooruitzicht op vrijwilligerswerk. Dan eerst maar genieten van de pracht en praal van de Fiji Islands, we gaan eilandhoppen door de Yasawa eilandengroep, volgens velen het échte Fiji! De eerste stop is het meest noordelijke eiland, Naviti. We worden warm onthaald door het personeel wat speciaal voor ons een welkomstlied zingt. Het is een klein resort wat door een familie gerund wordt en waar we met maar 6 andere mensen slapen. Hier leren we de echte Fiji gastvrijheid kennen, we worden compleet opgenomen in de familie. Er wordt heerlijk voor ons gekookt en na het eten is het gametime! De meest stomme spelletjes, maar wat hebben we een plezier met z’n allen, alle gasten en al het personeel doen gezellig mee. We zingen en dansen en maken eindelijk vrienden ;). Wij leren de landelijke Fiji dans en leren hun de vogeltjesdans (de overige gasten zijn Duits en Engels en kennen dit dansje ook!).

We bezoeken een prachtige grot en gaan snorkelen bij de Blue Lagoon van Brooke Shields. Zaterdagavond is traditionele Fiji avond, waar ze op Fiji wijze voor ons koken (eten laten garen onder de grond) en we na de spelletjes worden uitgenodigd om met het personeel Cava te drinken, hét drankje van Fiji die je tong verlamd, het smaakt naar modder, maar het is reuzegezellig. De gitaartjes, banjo’s en ukeleles komen tevoorschijn en zingen maar! Op zondag mogen we mee naar de kerkdienst, het land leeft voor muziek, we krijgen kippenvel van de mooie liedjes die er gezongen worden. Recht vanuit hun hart en vol passie. De hele dienst is in het Fiji’s, maar omdat wij er zijn, worden we speciaal in het Engels toegesproken, welkom geheten en gezegend. Twee uit ons gezelschap worden uitgenodigd om hun toe te spreken, Amber en de Engelse Sam gaan naar voren, bedanken alle mensen voor de gastvrijheid en we krijgen applaus en heel veel bedankjes terug. Wat een bijzondere ervaring.

Helaas is het na de lunch alweer tijd om afscheid te nemen, met uiteraard weer een afscheidslied. Wat een geweldige ervaring met geweldig lieve mensen, dit vergeten we niet snel! Het volgende eiland is Nacula, waar we ook weer muzikaal ontvangen worden. Hier zijn de eerste avond een stuk of 20 mensen, maar dat betekent in Fiji niet dat het minder persoonlijk wordt, ze kennen je allemaal bij naam en vinden het belangrijk dat gasten en personeel als vrienden met elkaar omgaan. Ook hier staan uiteraard weer spelletjes op het programma, we hebben nog buikpijn van het lachen. Twee dochtertjes van een van de vrouwen hebben vakantie en doen gezellig mee, binnen no time is vooral de oudste helemaal gek op Joost en de komende dagen besteden we dan ook veel tijd met ze.

Hier gaan we proberen met mantaroggen te zwemmen. Ze hebben zich al in geen 3 weken laten zien, dus we worden gewaarschuwd dat de kans erg klein is dat we ze zien. Maar we hebben geluk, de manta’s hebben besloten met z’n 5en heerlijk rond te zwemmen en laten zich niet door ons weg jagen, vooral voor Joost een droom die uitkomt! Ze zijn groter dan ons, maar zo rustgevend en vriendelijk, dat het totaal niet eng is. Ze laten ons net zolang dobberen tot de lunch klaar is en we weer aanschuiven voor een gezamenlijke maaltijd. Na de lunch doen we een potje volleybal en voetbal met het personeel, ook al zo lachen. De bevolking is echt het meest vrolijke volk wat we ooit ontmoet hebben, ze lachen hartstochtelijk, veel en aanstekelijk! Het voetballen zelf is niet van hoog niveau, maar de gezelligheid des te meer.

Onze laatste ochtend hier nemen we de twee meisjes, samen met Tinka, een Duits/Nederlands meisje die de afgelopen dagen in dezelfde resorts heeft geslapen en waar we veel mee optrekken, mee naar honeymoonbeach. Vijf minuten lopen vanaf het resort, maar ze waren er nog nooit geweest. Daarom moeten ze bidden voor vertrek en moeten we elkaars hand vasthouden voor safekeeping. Ze geloven er heilig in en we doen graag mee! We krijgen nog een les kokosnoot kraken en een tour door de achtertuin waarin we leren dat elke boom en plant van groot belang is voor de inwoners van deze eilanden. Er is geen supermarkt of ziekenhuis, dus ze zijn compleet op zichzelf aangewezen en leren van jongs af aan met de natuur te leven, reuze interessant en we zijn jaloers, dit willen wij ook! We zien echt hoe je met heel weinig, oprecht gelukkig en vrolijk kunt zijn, het gaat allemaal om respect en delen. Geld speelt maar een hele kleine rol. Daar kunnen we veel van leren!

Ook hier is het afscheid weer moeilijk, we willen blijven! We blijven nog één nacht op een piepklein eilandje, waar je in 10 minuten compleet omheen kunt lopen en gaan vanaf daar op een zeiltocht. Dit eilandje en de tocht zijn meer gericht op de feestende backpackers, het was gezellig, maar geef ons maar de échte traditionele eilandjes met Fiji families en waar wij ook het gevoel hebben bij die familie te horen. Nu nog 1 dagje in Nadi om morgen weer op zoek te gaan naar dit gevoel en deze plekjes. Het zal niet moeilijk worden, want wat een prachtland is het, vooral de prachtige inwoners, wij voelen ons hier wel thuis 🙂

Iets meer foto’s dit keer, maar laat dat je er niet van weerhouden om ze te bekijken 😉