Eigenlijk alle backpackers waarmee we gesproken hebben onderweg, zeggen dat Singapore megasaai is en dat 2 weken veel te lang is om je daar te vermaken. Dat wij er twee weken zijn, is ook uit een soort van noodzaak geboren. Het visum voor Indonesië was verlopen op 6 oktober en Titia en Simone komen pas de 17e aan.

We besluiten daarom voor 10 dagen vrijwilligerswerk te gaan doen om kosten te besparen. Naast dat er gezegd wordt dat het saai is, schijnt het ook één van de duurste Aziatische landen te zijn. We sturen een berichtje naar Lai Peng, die hulp zoekt voor het maken van soepjes en sapjes voor haar man, die net een zware chemokuur achter de rug heeft. Het lijkt ons vrij heftig, maar er is weinig keus qua hosts en de recensies zijn positief.

Haar antwoord maakt het niet makkelijker. Haar man is twee weken geleden overleden. Het verdriet is nog vers, maar omdat ze nu alleen voor de zorg voor haar 1,5 jaar oude kindje staat, wil ze toch wel graag hulp. Het kindje (Kendre) heeft een hartafwijking en het Syndroom van Down en heeft extra aandacht nodig. Het helpt dat we NL zijn, als laatste strohalm is ze met haar man naar NL gereisd voor de (alternatieve) geneeskunde. Helaas heeft het niet mogen helpen en is hij uiteindelijk in Rotterdam gestorven. Een zwaar verhaal en omdat het met name om de zorg voor haar zoontje gaat, twijfelen we wel een beetje. Echt ervaren kun je ons op dat gebied niet noemen. We besluiten er toch voor te gaan en komen na een rustige vlucht en een snelle metroverbinding bij haar aan.

We voelen ons snel thuis en het voelt goed. De eerste dagen ontfermt Joost zich over Kendre, hij speelt, leest voor en leert hem lopen. Amber is meer van het koken en huishouden en doet de achterstallige was van 4 weken. Na een paar dagen draaien we de rollen om, Joost gaat koken en Amber speelt met Kendre. Het scheelt dat het jochie het ontzettend fijn vindt als je voor hem zingt, dat is Amber wel toevertrouwd. Vooral ‘klap es in je handjes’ wordt een groot favoriet van hem. Lai Peng krijgt zo wat ruimte voor zichzelf en wij vinden het onverwacht leuk met Kendre. Een heerlijk blij kereltje die ons echt gaat herkennen en ons westerse uiterlijk mega interessant vindt. Haren, vingers, neus, ogen, niks is veilig voor z’n knijpgrage handjes.

Op dagen dat we wat tijd voor onszelf hebben, ontdekken we een stuk van de stad. Vooral Amber is erg gecharmeerd van het efficiënte metrosysteem, de schone straten en de bloeiende economie. We gaan naar een gratis dansshow, moeten vreselijk wennen aan de continu drukkende hitte, genieten van een briesje bij de haven, lopen door Chinatown, gaan op zoek naar NL invloeden in Holland Village (niet te vinden), bewonderen het sjiekste hotel van het land, raken verslingerd aan Frozen Yoghurt en liften naar de 57e verdieping voor een 360*C uitzicht van de stad. Het enige nadeel is de vreselijke haze (smog) die veroorzaakt wordt door de hevige bosbranden op Sumatra. Een vreselijk fenomeen waar we in NL nog nooit van gehoord hadden. Aan het eind van dit verhaal leggen we graag meer uit, wat ons betreft moet de hele wereld weten wat er gebeurd met onze prachtige natuur.

Lai Peng neemt ons mee naar haar vrienden die ongelooflijk gastvrij zijn. Vooral de man vindt het prachtig dat we er zijn en schotelt ons de meest rare Aziatische hapjes voor, om vervolgens te bulderen van het lachen om onze reacties. Als Lai Peng naar huis wil, biedt hij ons aan later op de bus te zetten. De flessen wijn komen op tafel en omdat wij geen alcohol meer gewend zijn, komen ook al snel de sterke verhalen 😉 Zijn dochtertje van 9 is één brok energie en vooral Joost komt niet meer van haar af. Als hij al d’r speelgoed heeft gezien en we een plechtige belofte maken dat we graag willen dat ze ons op komt zoeken als ze oud genoeg is en ook gaat reizen, nemen we afscheid en stappen we licht draaierig op de bus naar ‘huis’.

Na 10 dagen spelen, voorlezen, zingen, leren lopen en huishouden, is het tijd om afscheid te nemen van Lai Peng en Kendre. We gaan ze best een beetje missen, maar we nemen afscheid met een goede reden. Titia en Amber haar moeder zitten in het vliegtuig en komen over een uurtje op Singapore aan. We kijken er zó naar uit! Amber heeft er een slapeloze nacht van. Op het vliegveld blijkt dat ze vertraging hebben en hun vlucht op Kuala Lumpur moeten omboeken. Oh wat duurt dat lang! We eten onze spanning weg bij de Mac en gelukkig belt Lys nog even om de tijd te doden. Uiteindelijk komen ze 4 uur later aan, moe en zonder bagage, maar wat heerlijk om ze weer te zien en ze te kunnen knuffelen! We drinken nog wat op het vliegveld en het voelt gelijk vertrouwd, we hoeven nauwelijks bij te praten en kunnen dus gelijk overschakelen naar de ‘gezellige ouwehoer-stand’.

We slapen in een luxe bunker waar Joost en Amber genieten van het bad, de warme douche en de gratis toiletartikelen die elke dag bijgevuld worden. Na 3 dagen zijn we 12 shampoos, 12 douchegels, 6 tandpasta’s en 2 tandenborstels rijker. Zo kunnen de 3 iets duurdere nachten ook weer uit ;). We crossen heel Singapore door met de metro. Van Little India naar Chinatown, van de Botanic Gardens naar de luxe shoppingmalls, van sushitent naar vette hamburgers en van gratis dansshows naar het absolute hoogtepunt: Gardens by the Bay. Prachtig verlichte bomen waar elke avond een spectaculaire lichtshow wordt gegeven. Als ze The Lion King draaien, krijgen we allemaal toch wel een beetje kippevel.

Het tempo ligt hoog en de temperatuur is nog hoger, we zweten ons al een ongeluk met niks doen. Na 3 dagen zijn we wel een beetje klaar met de hoge gebouwen en zijn we toe aan een verfrissende duik, een koel briesje en vooral strand. Dat is in Singapore niet te vinden, dus we besluiten op de trein te stappen richting Maleisië. Bezweet maar voldaan kijken we terug op onze 2 weken Singapore, genoeg te beleven, lekker efficient, een interessante mix van alle denkbare culturen én het land waar we na 9 maanden samen reizen, Amber haar geliefde moeder en bff weer in de armen konden sluiten. Denk daarbij de drukkende hitte en we kunnen alleen maar concluderen: Singapore is Sizzling Hot!

Check hier onze pics!
De haze
De haze wordt veroorzaakt door grote bedrijven die bewust bomenplantages in de fik steken om de productie van papier en palmolie op te kunnen schroeven. Elk jaar weer! Dit jaar hebben ze de branden echter niet meer onder controle, waardoor complete delen van Azië (Singapore, Maleisië en Thailand) al vanaf september geen zon meer hebben gezien. Hij is er wel, maar door de luchtvervuiling is ie niet meer zichtbaar. Veel mensen lopen hier dan ook met mondkapjes, omdat het dagelijks inademen van verbrande stofdeeltjes erg slecht is voor je gezondheid. Van Sumatra is er ondertussen een stuk ter grootte van Nederland afgebrand. De bewoners zijn geëvacueerd, de bijzondere dieren zijn in groot gevaar. De orang oetan en de Sumatraanse tijger werden al met uitsterven bedreigd, maar door de bosbranden zou 2015 zo maar het jaar kunnen zijn waarin er geschiedenis wordt geschreven en ze ook daadwerkelijk uitsterven. Met name Singapore en China hebben Indonesië onder druk gezet en gedwongen de namen van de bedrijven bekend te maken die erachter zitten. Hun producten worden nu in grote delen van Azië geboycot en zijn niet meer in de winkels te vinden. Heel Azië, Australië en Rusland helpen met het blussen van de branden en het kunstmatig opwekken van regen. Met het regenseizoen voor de deur, hopen ze dat de branden half november geblust zijn. Dan heeft het 3,5 maand ongecontroleerd kunnen woeden. Wij kunnen alleen maar hopen dat dit het laatste jaar is geweest waarin Indonesië deze verschrikkelijke toestanden heeft toegestaan.