Vanuit Singapore reizen we verder naar het noorden. Samen met Titia en Simone reizen we per trein de grens over naar Maleisië. Ook wel eens leuk om zo een land binnen te komen, de sfeer is ongedwongen en de douane beambte flirt er lustig op los met de vrouwelijke reizigers. 

Al jaren zijn we verknocht aan het programma Expeditie Robinson, hoe vet zou het zijn om ook op zo’n eiland te bivakkeren. In Maleisië zijn diverse seizoenen opgenomen dus is dit de kans om zo’n eiland te bezoeken. Helaas is het niet mogelijk om echt te overnachten waar de deelnemers zaten maar wel op het naastgelegen Pulau Besar waar de filmcrew heeft overnacht en waar de eilandraden werden gehouden. We bellen een resort op dit paradijsje om te vragen of ze nog plek voor ons hebben. Dit is geen probleem, als we nu in de bus stappen, kunnen we over 4 uur bij de haven zijn en ligt er een bootje voor ons klaar die ons naar het eiland brengt.

De bustocht is een helse reis en we hobbelen en bobbelen alle kanten op. Ondanks de hoge snelheid van de chauffeur zijn we iets te laat bij de haven. De boot ligt nog rustig op ons te wachten, maar door het getijde zijn de golven in de middag wel wat hoger. En dat hebben we geweten! Drijfnat komen we op het eiland aan, waar ze heel lief wel al met een handdoek staan te wachten. Terloops vraagt de eigenaar hoe het kan dat Simone 2 bruine en 1 wit kind heeft, tekenend voor de rest van de vakantie 😉

We hebben een prachtig huisje met uitzicht op zee en genieten van de rust en de heerlijke maaltijden die ze ons voorschotelen. We relaxen op het strand, verkennen een heel klein beetje het eiland, starten een poolcompetitie en spelen volleybal met de locals (wij winnen! Grotendeels dankzij Tiets, maar toch). Echt overleven a la Robinson is het niet, maar we hebben wel genoten en omdat de crew hier heeft geslapen, hangen er wel overal foto’s en vlaggen van Expeditie Robinson.

Na een warm afscheid en een droge overtocht, stappen we in de bus richting Malakka. Een stadje dat 100 jaar lang door Nederland geregeerd is en nog veel NL invloeden heeft. Een café eigenaar vertelt zelfs dat ie tot vorig jaar nog kroketten en frikandellen op de kaart had staan! Amber baalt voor eeuwig dat ze hier vorig jaar niet was. We verkennen de stad op de fiets, ze zijn niet berekend op die lange westerlingen, waardoor het voelt alsof we op een kinderfietsje fietsen. We hebben de grootste lol en leren ook nog wat over de geschiedenis. Ook genieten we van een traditionele Chinese theeceremonie, slenteren we over de nachtmarkt op Jonkersstreet en zetten we de poolcompetitie voort.

We stappen weer in de bus voor een kort ritje naar Kuala Lumpur waar we een hotel met zwembad hebben. Het is zo drukkend warm, nog steeds door de haze, dat we zin hebben in een verkoelende duik. In KL bezoeken we uiteraard de beroemde Petronas Towers, eten Titia en Joost éindelijk oerverse sushi. Daarnaast genieten we van een soort fonteinshow waarbij de locals weer genieten van ons, omdat Amber en Titia precies op de verkeerde plek weten te gaan staan en wederom drijfnat worden. De locals gieren het uit en we zijn op menig filmpje terug te zien.

Na Kuala Lumpur rijden we door naar Taman Negara, het oudste (130 miljoen jaar oud) regenwoud van Maleisië. Allevier vinden we het prachtig! De wandelschoenen gaan aan, lange broek en mouwen worden opgeduikeld (want er zijn bloedzuigers) en we trekken de jungle in. Joost ziet er uit als een vluchteling, Titia alsof ze d’r pyjama nog aan heeft, Simone alsof ze naar kantoor gaat en Amber lijkt op Mel C, maar de bloedzuigers kunnen ons niks maken! We volgen een pad van zo’n 3 uur, met onderweg een canopy walk die Joost en Titia er ook nog bij lopen, tussen de boomtoppen op zo’n 45 meter boven de grond. Amber en Simone maken ondertussen vrienden met het plaatselijke reservisten leger. ‘S avonds eten we heerlijke lokale gerechten bij één van de vele ‘floating restaurants’ aan de Tembeling rivier.

Het is een prachtige wandeling (achteraf blijkt dat we die dag 22 km hebben gelopen!), maar omdat we over een houten vlonder liepen, hebben we niet 100% het jungle gevoel. De volgende dag laten we ons afzetten bij een ander deel van de jungle, minder ontdekt en dus geen houten vlonder. Het idee was leuk, maar binnen 10 minuten dringen de bloedzuigers door onze schoenen en rennen we snel weer terug. Dan toch maar weer de vlonder, maar wel een andere route. Hier stuitten we na 500 meter op een wespennest waarbij Simone en Amber gestoken worden en Joost en Titia moeten uitzuigen. Door het stil staan weten ook de bloedzuigers ons weer te vinden en weten we niet hoe snel we weer rechtsomkeert moeten maken, wederom door het wespennest waar ditmaal Titia en Simone gestoken worden en het uitzuigen weer opnieuw begint. Joost worstelt nog met een bloedzuiger, maar 5 minuten later staan we weer veilig buiten de jungle. Het was gillen en zweten, maar achteraf toch wel een gave belevenis! ‘S middags varen we met een bootje iets dieper de jungle in, waarbij we apen en een varaan spotten en optimaal kunnen genieten van de prachtige natuur.

Na het avontuur in de jungle, reizen we naar de rustige theeplantages van de Cameron Highlands. Toevallig heeft onze taxichauffeur zelf een aantal jaren als theeplukker gewerkt en hij vertelt dan ook met liefde over de theeblaadjes en geeft ons een rondleiding in de fabriek. We kopen een paar pakjes voor ‘thuis’ en genieten van verse thee met een fenomenaal uitzicht over de theevelden. 

De volgende stop is het eiland Penang, wat vrijwel in z’n geheel is uitgeroepen tot Unesco World Heritage Site. Joost voelt zich niet fit en daarom vertrekken Titia, Simone en Amber met z’n drieen naar het strand. Hoewel het rustig is, heeft met name Titia het druk met de andere strandgasten, ze willen allemaal met haar op de foto. Eerst is het nog heel grappig, maar bij het derde verzoek willen we toch wel graag weten waarom. We moeten het doen met een ‘she’s beautiful‘. Die kun je maar in je zak steken! Uiteindelijk zal blijken dat we ook op Langkawi graag geziene fotobombers zijn met onze groep, alsof we de eerste blanken zijn die ze zien..

De laatste dag brengen we door in Georgetown, de hoofdstad van Penang. Joost is nog steeds niet fit, maar gelukkig is Titia net zo’n fervente fotograaf als hij, zodat hij later toch op scherm kan meegenieten van de geweldige muurschilderingen en artistieke winkeltjes en cafeetjes. Vanaf Georgetown stappen we op de ferry naar Langkawi, waar we vast inchecken in het hotel waar morgen de hele bups zal inchecken, nu komt het echt dichtbij! Terwijl wij aan het avondeten zitten, gaan zij door de douane in Amsterdam, nog even snel skypen om ze een goede reis te wensen en dan vroeg op bed, des te eerder is het morgen!

Check de foto’s!