Ooh bij ons allevier begint het nu toch te kriebelen hoor! Wij zijn al een dag eerder op Langkawi aangekomen en hebben vast ingecheckt in ons hotel. Na het eten bellen we nog even snel met de rest van de groep, die op dat moment op Schiphol bij de gate zitten te wachten, wat voelt het nu dichtbij! De volgende ochtend zijn we al vroeg op het vliegveld en kijken we zenuwachtig om de paar minuten op het bord of ze al geland zijn. En ja hoor, precies op tijd komen ze aan en al snel kunnen we ze door het glas heen bewonderen, heftig zwaaiend naar elkaar. Gelukkig is de bagage er ook snel en dan komen ze door de gate, wat een mooi moment! Al je dierbaren die voor je verjaardag de halve wereld over reizen, inclusief Jelmer en Lysanne vanuit Curacao. Kussen, knuffels en een klein traantje van blijdschap verder, stappen we in de taxi. 

De kamers zijn nog niet klaar, dus de tassen en koffers worden eerst gedumpt bij Simone en ons. Zwemkleren aan en eerst maar eens een hapje bij het naast gelegen restaurantje The Boat. De Chineze gastvrouw weet niet wat haar overkomt met 12 man, maar de koude drankjes en warme hapjes komen binnen een mum van tijd op tafel. Heerlijk om weer lekker met iedereen te kunnen kletsen en ouwehoeren. We gaan voor een frisse duik nog even naar het strand en als er donkere wolken aankomen, kunnen we gelukkig ook inchecken. Wij rijden nog een keer naar het vliegveld om Rogier op te pikken, terwijl Jelmer en Wiets de onderhandelingen starten bij de scooterverhuur, en ’s avonds zitten we dan met de complete groep van 13 man bij ons nieuwe stamrestaurant de Cactus. 

Na het eten lopen we binnen bij The Wood’s, wat voor de rest van de week onze favoriete stamkroeg wordt, strategisch gelegen naast de Cactus en op kruipafstand van ons hotel. We verbouwen de tent zodat we met z’n allen aan 1 tafel kunnen zitten en dan is het tijd voor spelletjes! 30 seconds is favoriet en al gauw blijkt dat Frank een brede algemene kennis heeft en omgedoopt wordt tot Frankipedia. Uco blijkt er een magische telling op na te houden, want zelfs bij 1 goed antwoord klimmen ze al snel 3 punten. Heel knap. Aan het einde van de avond blijkt de rekening totaal omgerekend 7 euro pp te hebben gekost, zo kan je nog wel es een avondje uit!

We ontbijten uiteraard bij de Cactus en huren 7 scooters. Helaas zijn de onderhandelingen stuk gelopen en krijgen we geen extra groepskorting, maar ach, 50 euro voor de rest van de week is ook al bijna niks. Wiets is thuis in NL via Google Maps het hele eiland al over geweest en weet blindelings de leukste bezienswaardigheden te vinden. Dankbaar rijden we hem achterna naar de hoofdstad. Na 15 minuten op de scooter komen we in een enorme tropische regenbui terecht en schuilen we bij een restaurantje. En ach, nu we er toch zijn, kunnen we ook wel even een hapje eten. De regen wordt niet minder en we besluiten rechtsomkeert te maken, een aantal van ons gehuld in plastic tasjes bij wijze van regenjas. Eenmaal thuis klaart het een beetje op, Joost en Roger kopen een voetbal en de rest van de mannen gaan naar Sea World. De meiden kiezen liever voor een ontspannende massage. Na het eten die avond, lopen we binnen bij Sunba Reggae bar, waar we eigenlijk nog wat te vroeg zijn. En tja, hoe maak je dan je tijd vol in Azië? Met karaoke! We hebben een privékamertje waar het zangtalent van met name Dennis niet onopgemerkt blijft. We beginnen rustig, maar al snel wil iedereen toch wel graag zingen. Na 2 uren sluiten we af met de groepsklassieker Barbie Girl van Aqua. We wagen nog een dansje in Sunba, waar Jelmer en Wiets grote vrienden worden met de locals en ze worden dan ook al gauw de gangmakers van de avond. Joost en ik zijn geen alcohol meer gewend, dus eenmaal in ons bedje, tolt het bij ons aardig..

Op onze scooters crossen we het hele eiland over, we brengen een bezoekje aan The Eagle, het beeld én de vertaling van Langkawi, zoeken rustige strandjes op op alle uithoeken van het eiland en gaan shoppen in het toeristische Pantai Cenang. Uiteraard slaan we de Cable Car en de skybridge ook niet over. Vanwege hoogtevrees besluit Simone beneden op ons te wachten en hoewel Amber wel in stapt, staat ze doodsangsten uit tijdens elke hobbel en windvlaag die het bakje doet schommelen. Gelukkig hebben de andere 5 in het bakje helemaal niet de gek met haar.. We laten de mist ons fotomomentje niet bederven en we poseren er lustig op los, ook met de locals die al die blanken bij elkaar prachtig vinden. 

En dan is het dinsdagavond, uiteraard zitten we weer bij The Wood’s als de band Happy Birthday inzet, het is 00:00 uur! 12x dikke knuffels en verjaardagszoenen en een heel sterk shotje met tabasco om mijn 30e feestelijk in te luiden. Het is een topavond waar we weinig van terug kunnen halen, uiteindelijk worden we de bar uitgeveegd en liggen we rond 05:30 in bed. Wat een feest! 

De volgende ochtend zitten de meesten met een brak hoofd aan het ontbijt, maar dat belemmert Tiets er niet van om tóch weer even een groepsselfie te maken, niet onze beste van de week. Als verjaarsdiner wilden we graag bbqen op het strand en na veel zoeken hebben we eindelijk een tentje gevonden. Helaas houden het eten en de hygiëne te wensen over, maar het uitzicht en het ‘voetjes in het zand’-gevoel zijn aanwezig. Met zonsondergang doen de meiden en de Boxma’s nog een fotoshoot op het strand. Omdat Amber jarig is en mag zeggen wat we gaan doen, gaan we nog een keer naar de karaoke, met stiekem mee gesprokkelde drankflessen, inclusief Jelmer z’n nieuwe vriend; een wodkafles van 3 liter.. Verbazingwekkend dat het het personeel niet is opgevallen. We sluiten weer af in The Woods, die zelfs een verjaardagstaart voor ons gekocht hebben! Het personeel zorgt ervoor dat ik nooit met lege handen sta en zo wordt het wederom een memorabele avond.

Als uitstapjes gaan we op een tour door de mangrovebossen, met een stop bij de vleermuizengrot en de visboerderij, waar Joost, Wiets en Frank de stingrays mogen voeren. De tour eindigt op een mooi strandje waar wederom een fotoshoot plaatsvindt, ditmaal met de jongens en Lys. De volgende dag varen we naar het paradijselijke Pulau Payar, waar we gaan snorkelen met nog zo’n 100 Chinezen, maar we zien wel mini haaitjes! 

Zondagochtend brengen we met z’n allen Tiets naar het vliegveld, haar solotour gaat nu echt beginnen. De rest brengt de dag door aan het zwembad van het naastgelegen luxe hotel. Nog maar eens schieten we weer leuke foto’s en kunnen we (de in NL wonenden iig) nog een laatste keer lekker bakken. Ons laatste avondmaal eten we uiteraard bij De Cactus en dan is het toch echt tijd om naar het vliegveld te gaan en afscheid te nemen. Hoewel we weten dat we elkaar in april weer zien, is het toch wel even een moeilijk momentje. Wat hebben we genoten van jullie! En dan hebben we het nog niet eens gehad over de kleine dingetjes, zoals de records met het volleyballen, het bijbehorende ‘kontje raggen’, Lara van Poortvliet én de man van Lara van Poortvliet, het spultsje van Douwe, de kilo’s chocola / snoepjes / kaas en mayo die jullie meenamen, de fantastische cadeautjes, de ambachtelijke Hollandsche appeltaart op mijn verjaardag, de grapjes, de gesprekken, het ouwehoeren en het vele uit eten. 

Super bedankt dat jullie de reis hebben gemaakt, 30 worden was nog nooit zo leuk! Wat zijn we dankbaar dat we jullie vrienden en familie mogen noemen. Wij moesten echt nog even 2 dagen bij komen na jullie vertrek, niks meer gewend 😉 Het was het absoluut waard en gelukkig zien we jullie weer in april!

Check de foto’s!